Geç Kalan Sevginin Bedeli

Hayatın en ağır yükü, kaybetmek değildir. Asıl yük; kıymetini bildiğimizde artık ulaşamayacaklarımızın sessizliğini taşımaktır.

Bir insanın kalbi, bir anda kırılmaz. İhmal edilen her duygu, tutulmayan her söz ve görmezden gelinen her gözyaşı, o kalpte derin izler bırakır. Gün gelir, sevgi yerini yorgunluğa; umut ise sessiz bir vazgeçişe bırakır.

İşte o noktadan sonra pişmanlık konuşmaya başlar. Dile dökülen özürler, uzatılan eller, söylenen güzel sözler... Hepsi vardır ama artık eski anlamını taşımaz. Çünkü zamanında verilmesi gereken değerin, gecikmiş bir karşılığı yoktur.

Bir yüreği yaşarken anlamayanlar, onu kaybettiklerinde sevgiyi hatırlar. Oysa kuruyan gözyaşları yeniden akmaz; kırılan güven, eski hâline kolay kolay dönmez. Yıllar insanın yalnızca saçlarını değil, içinde sakladığı umutları da beyaza boyar.

Hayat kimseyi beklemez. Sevgi de öyle... Söylenmeyen her "Seni seviyorum", tutulmayan her el ve ertelenen her sarılış, insanın ömründen sessizce eksilir. Geriye ise sadece "Keşke..." ile başlayan cümleler kalır.

En acısı da şudur: İnsan bazen affeder ama aynı yerden yeniden sevmeyi başaramaz. Çünkü bazı kırgınlıklar unutulmaz; sadece derinlere gömülür. Dışarıdan her şey normale dönmüş gibi görünse de, kalbin sustuğu yerde hiçbir söz yankı bulmaz.

Sevginin değeri, kaybedildiğinde değil; paylaşılırken anlaşılır. Bir çiçeğe solduktan sonra su vermek nasıl onu yeniden canlandıramazsa, ihmal edilmiş bir yüreği de gecikmiş ilgi her zaman iyileştiremez.

Bu yüzden sevgiyi yarına bırakmayın. Değer vermek için doğru zamanı beklemeyin. Çünkü hayatın en acı gerçeği şudur:

Bazı insanlar gider... Bazı umutlar söner... Ve bazı pişmanlıklar, insanın ömrü boyunca vicdanında yankılanmaya devam eder. O an geriye tek bir cümle kalır: "Artık ne fayda..."

Çiğdem Şahin