Ölme Olur Mu?

Hayatın içinde bazı cümleler vardır; bir nasihat gibi değil, bir çığlık gibi gelir insana. Kimi zaman sessizce söylenir, kimi zaman gözyaşlarının arasından dökülür. İşte “Sen ölme olur mu?” cümlesi de böyledir. Bir insanın başka bir insana verebileceği en içten, en yalın ve en değerli mesajlardan biridir.

Çünkü yaşamak, çoğu zaman dışarıdan göründüğü kadar kolay değildir. Kimi insanlar hayata birkaç adım geriden başlar. Omuzlarında çocukluklarından kalan yükler, kalplerinde kapanmamış yaralar, ruhlarında dinmeyen fırtınalar taşırlar. Bazen bir söz, bazen bir ihanet, bazen de yıllarca süren yalnızlık insanın içindeki yaşam sevincini yavaş yavaş eksiltir. Fakat yine de insan, en karanlık gecenin ardından doğan güneş gibi yeniden ayağa kalkmayı öğrenebilir.

Bir gün gökyüzünde süzülen kuşlara bakıp onların nasıl bu kadar özgür uçabildiğini fark edersen ,bil ki içindeki zincirler çözülmeye başlamıştır. Rüzgârın önüne kattığı yaprakların savruluşunda kendi hikâyeni görürsün. Hayatın seni savurduğu yerlerden şikâyet etmek yerine, o savruluşun içinde bir anlam aramaya başlarsın. İşte o an, umut kapını çalmıştır.

İnsan bazen en çok koptuğu yerde yeniden kök salar. Yıkıldığı yerden büyür. Karanlığın içinden ışığı, gözyaşlarının içinden tebessümü çıkarır. Çünkü hayatın en büyük mucizesi, yeniden başlayabilme gücüdür. Ne kadar yorulmuş olursan ol, ne kadar kırılmış olursan ol, içinde hâlâ atan bir yürek varsa, her şey yeniden mümkündür.

Önemli olan, bize ait olmayan zincirleri taşımayı bırakabilmektir. Ayaklarımıza vurulan prangaları, kalbimize asılan kilitleri ve gözlerimize çekilen perdeleri kaldırabilmektir. Başkalarının çizdiği hayatı yaşamaktan vazgeçip kendi sesimizi duyabilmektir. Çünkü insan, ancak kendisi olduğunda gerçekten nefes alabilir.

Ne yazık ki hayat bazen insanların umutlarını çalan, onları değersiz hissettiren, ruhlarını yoran zalimlerle de karşılaştırır. Kimi bir sözle yaralar, kimi bir davranışla. Fakat hiçbir insan, başka bir insanın yaşam sevincini elinden alacak kadar güçlü değildir. Güç, yeniden ayağa kalkabilende; yaralarına rağmen yürüyebilendedir.

Bu yüzden diyorum ki;

Ellerini bağlamak isteyenlere izin verme. Gözlerini kapatmak isteyenlere teslim olma. Yolunu kesenlere rağmen yürümeye devam et. Sana karanlığı gösterenlere inat, ışığını koru.

Çünkü yaşamak gerçekten güzeldir.

Belki bir gün, belki bir yıl, belki de uzun bir ömür boyunca... Ama ne kadar sürerse sürsün, yaşadığın her an değerlidir. Attığın her nefes, kurduğun her hayal, sevdiğin her insan ve yeniden başladığın her sabah bir mucizedir.

Hayat bazen ağırdır, evet. Bazen insanın dizlerini büker, omuzlarını çökertir. Ama unutulmaması gereken bir gerçek vardır: En güçlü ağaçlar, en sert rüzgârlara direnenlerdir.

Bu yüzden kendine, sevdiklerine ve umuda tutun.

Çünkü bu dünyada söylenmesi gereken en anlamlı cümlelerden biri hâlâ şudur:

Yaşamak güzel... Sen ölme olur mu?

Çiğdem Şahin