Tecrübenin Sesi 

Hayatın bazı anları vardır; gece ile sabahın arasındaki o sessiz saatlerde insan kendi iç sesiyle baş başa kalır. İşte tam o vakitlerde, insanın içinden geçenleri kelimelere dökmesi zorlaşır. Çünkü yaşanan bazı acılar, anlatılmaktan çok hissedilir. İnsan, sanki karanlık bir kuyudan çıkmış gibi nefes almaya çalışır; ne olduğunu anlamaya çalışırken bir yandan da yaşadıklarının ağırlığını taşır.

Hayatın en önemli öğretmeni şüphesiz tecrübedir. Fakat tecrübe yaşa, başa, unvana bakmaz. Kimine erken gelir, kimine geç… Ama geldiğinde insanın hayatına derin izler bırakır. Bu yüzden kimsenin acısını küçümsememek gerekir. Çünkü herkesin yükü kendine ağırdır. Birinin derdi diğerinden büyük ya da küçük değildir; sadece farklıdır.

Yıllar bazen insanı yerden alıp yere vurur. Kırar, yorar, tüketir. Fakat bütün bunlara rağmen yeniden ayağa kalkabilmek gerçek gücün göstergesidir. Hayatın en zor anlarında bile insanın yeniden yürümeyi öğrenmesi gerekir. Düşmek hayatın gerçeğidir; ama asıl mesele düştükten sonra kalkabilmektir. Yorgun bir bedenle, nefesi zor alarak bile olsa yola devam edebilmek, insanın içindeki direncin en güçlü ifadesidir.

İnsan bazen gücünün tükendiğini hisseder. İşte o anlarda kibir değil, teslimiyet gerekir. Gücün ve kudretin sahibinden yardım istemek, insanın en büyük dayanağıdır. Çünkü hayatın bazı yükleri tek başına taşınamayacak kadar ağır olabilir. Sabır ve inanç ise o yükü hafifleten iki büyük kuvvettir.

Bir de hayatın insanlara sunduğu farklı imtihanlar vardır. Kimi yalnızlıkla sınanır, kimi hastalıkla… Kimi evlat hasreti çeker, kimi evladı ile imtihan olur. Kimileri yoksulluğun pençesinde yaşam mücadelesi verirken, kimileri zenginliğin içinde kaybolur. Kimi insan sevgisiz büyür, kimi sevdiği insandan bir ömür vefa göremez. Kısacası herkesin taşıdığı bir yük, içinden geçtiği bir sınav vardır.

Bazen insan “yalnızım” der ama karşısına dost sandığı kişiler çıkar; yine de anlaşılmadığını hisseder. Bazen de “çok dostum var” diye düşünürken bir anda kendini yalnızlığın ortasında bulur. İşte o zaman insan, nerede yanlış yaptığını sorgulamaya başlar. Oysa hayat her zaman adil görünmeyebilir; ama öğrettikleri çoğu zaman insanı olgunlaştırır.

Bu yüzden hayatın verdiği tecrübeleri küçümsememek gerekir. Çünkü her yaşanmışlık, insanın ruhunda bir iz bırakır ve o iz zamanla bir bilgelik hâline dönüşür. İnsan bazen acılarla yoğrularak pişer. Her yara, her kırılma bir ders bırakır.

Sonunda ise insan şunu anlar: Hayat çok kısa. Bu kısa yolculukta bazen güler, bazen ağlarız. Kimi zaman umutla yürür, kimi zaman yükler altında yoruluruz. Ama ne olursa olsun yaşam devam eder. İnsan da bir şekilde yoluna devam eder.

Belki de hayatın en büyük gerçeği budur:

Bir varız, bir yokuz…

Ama yaşadıklarımızla, öğrendiklerimizle geride bir iz bırakırız.

Çiğdem Şahin ✍🏻