İzinsiz Girilmez Bazı Yüreklere

Hayatta bazı insanlar vardır; kapıyı ardına kadar açmazlar kimseye.

Ne kadar sevilirse sevilsin, ne kadar emek verilirse verilsin, içlerinde hep kilitli kalan bir oda vardır. Çünkü geçmişte kırılmışlardır. Çünkü güvenmeyi unutmuşlardır. Çünkü birileri zamanında sevgiyi hoyratça kullanmıştır.

İşte en zor sevda da böylesine denk gelir insanın.

Birini seversiniz ama onun kalbine dokunmaya bile çekinirsiniz. Yanlış bir söz söyleseniz kaybedecekmişsiniz gibi hissedersiniz. Yaklaşsanız ürkecek, uzak dursanız özleyeceksinizdir. Ne tam gidebilirsiniz ne de gerçekten kalabilirsiniz. Böyle sevdalarda insan hep sessiz ağlar.

Bazen sevdiğiniz insan size “hazır değilim” der.

Ama buna rağmen gözleri başka şey anlatır. Bir bakışı umut olur, bir cümlesi gecelerce uyutmaz sizi. “Küçüğüm” der mesela… Bir alnınızdan öper. Belki onun için sıradan bir andır ama sizin için ömür boyu unutulmayacak bir yara olur.

İnsan bazen yaşanmamış şeylerin yasını tutar.

Olmayan bir ilişkinin, yarım kalmış bir sevginin, hiç başlayamadan biten hayallerin acısını çeker. Çünkü bazı insanlar hayatımıza sevgiyi öğretmek için değil, özlem bırakmak için gelir.

Ve en kötüsü de şudur:

Karşınızdaki sizi hiç sevmemiş değildir belki… Ama sizin sevdiğiniz kadar cesur olmamıştır. İşte insanı en çok bu yorar. Bir ihtimal uğruna tükenmek…

Birini gerçekten seven insan bilir; sevgi bazen gitmek demektir. Zorla kalmak değil… Kırmadan uzaklaşmak, sessizce çekilmek, karşı tarafın korkularına rağmen onu incitmemeye çalışmaktır. Çünkü gerçek sevgi, sahip olmak değil; zarar vermemeyi bilmektir.

Bazı geceler vardır ki sokaklar insanın derdini bilir.

Ağlaya ağlaya yürürsünüz, içinizden sadece onun çıkmasını dilersiniz. Bir kez sarılsa geçecek sanırsınız her şeyi. Başınızı omzuna koyup susmak istersiniz sadece. Ama hayat herkese aynı mucizeyi sunmaz.

Sonra zaman geçer…

İnsan iyileşir mi? Tam değil.

Sadece yaralarının üstü kabuk tutar.

Bir gün dönüp aynaya baktığınızda anlarsınız:

Aslında sizi en çok yoran şey sevilmemek değilmiş; sevginizi anlatamamış olmakmış.

Yine de bazı insanlar kalbinizin en özel yerinde yaşamaya devam eder.

Kırgın olsanız da silinmezler. Çünkü insan en çok, içine işleyen sevgileri unutamaz.

Ve bazen insan son kez içinden şöyle der:

“Merak etme…

İzinsiz girmezdim yüreğine.”

Çiğdem Şahin