Cennet Kıyılar, Kaybolan Değerler

Turizm açısından zengin bir ülkeye sahibiz.

Tarihiyle, doğasıyla, deniziyle adeta bir cennet…

Ege’de Efes’ten Bergama’ya, Milet’ten Sardes’e;

Akdeniz’de Aspendos’tan Perge’ye, Side’den Patara’ya kadar uzanan sayısız antik kent…

Güneydoğu’da Göbeklitepe’den Zeugma’ya,

İç Anadolu’da Hattuşaş’tan Çatalhöyük’e,

Marmara’da Troya’dan Aizanoi’ye kadar uzanan bu eşsiz miras,

aslında bize bırakılmış büyük bir emanet.

Ama asıl soru şu:

Biz bu cenneti koruyabiliyor muyuz?

Bugün turizm bölgelerine baktığımızda, ne yazık ki karşımıza çıkan tablo pek iç açıcı değil.

Fahiş fiyatlar…

Yeme-içme ve alışverişte aşırı pahalılık…

Turist kazanmak yerine, elimizdekini kaybetmeye başladığımız bir süreç…

Ve belki de en acısı:

Kıyılarımız…

Bir zamanlar özgürce yürüdüğümüz, denizin sesini dinlediğimiz o eşsiz sahiller…

Bugün otellere parsellenmiş, betonun gölgesinde kalmış durumda.

Canım kıyılarımızın bu şekilde yok oluşu gerçekten can yakıcı.

Değerli olanın bu kadar kolay değersizleşmesi, insanın içini acıtıyor.

Geçtiğimiz yıllarda yaşanan yangınlarla yok olmaya yüz tutan ormanlarımız…

Ardından gelen bilinçsiz ve aşırı yapılaşma…

Doğa kendini toparlamaya çalışırken, biz onu daha da zorlayan adımlar atıyoruz.

Turizm gelişsin isterken, doğamızı kaybediyoruz.

Peki biz neyi kaybettiğimizin ne zaman farkına varacağız?

Bugün yapılan her yanlış, aslında yarının kaybı.

Sadece ağaçları, kıyıları değil; geleceğimizi de yavaş yavaş tüketiyoruz.

Hayallerimizin tatilini yaparken,

geleceğimizin yok oluşuna da göz mü yumuyoruz?

Oysa turizm sadece kazanmak değildir.

Turizm, korumaktır.

Sahip çıkmaktır.

Gelecek nesillere yaşanabilir bir miras bırakmaktır.

Eğer bugün “dur” demezsek…

Yarın ne kıyı kalacak, ne doğa, ne de anlatacak bir güzellik.

Ve belki de en acısı,

kaybettiklerimizi geri getiremeyecek olmamız.

Fatma Çelik