Sessiz Çığlıklarım

Bazı insanlar vardır; yaş aldıkça büyür.

Bazıları ise yaşadıklarıyla büyür.

Ve ne yazık ki bazıları… çocuk kalamaz.

Soru basit gibi görünür:

İnsanı büyüten zaman mı, yoksa yaşadıkları mı?

Ben bu sorunun cevabını çok erken öğrendim.

Beş yaşında küçük bir kız çocuğuydum.

Belki hâlâ öyleyim. Çünkü insan bazen büyüse bile içindeki çocuk olduğu yerde kalır.

Benimki kaldı.

Çocukluk… oyun demektir, kahkaha demektir, düşüp dizini kanatmak, sonra yeniden ayağa kalkmak demektir.

Ama herkes için değil.

Bazı çocuklar vardır; oyun oynamayı değil, susmayı öğrenir.

Koşmayı değil, içine kapanmayı…

Ağlamayı değil, gözyaşını içinde tutmayı öğrenir.

Ben de onlardan biriydim.

Masum bir bedenin taşıyamayacağı kadar ağır yükler yüklendi omuzlarıma.

Bir çocuğun bilmemesi gereken şeyleri öğrendim.

Henüz anlam veremeden, henüz adını koyamadan…

Bir çocuğun dünyası kirlenmemelidir.

Ama bazen kirli eller, en temiz hayatlara dokunur.

Ve o an bir şey kırılır.

Sessizce.

Görünmeden.

Ama bir daha asla eskisi gibi olmaz.

İşte o gün ben büyüdüm.

Ya da büyümek zorunda kaldım.

Sonrasında yıllar geçti.

Herkes benim büyüdüğümü sandı.

Oysa ben sadece yaş aldım.

Çünkü büyümek; takvim yapraklarının ilerlemesi değildir.

Büyümek, çocuk kalabilmektir aslında.

Ben o şansı kaybettim.

Haykırmak istedim belki…

Ama sesim ya çok kısıktı ya da kimse duymak istemedi.

Bu yüzden sustum.

Sustukça içimde bir çocuk büyümedi, aksine daha da yalnızlaştı.

Ve o küçük kız çocuğu… hâlâ içimde bir yerde sessizce ağlıyor.

Bugün dönüp baktığımda şunu biliyorum:

Bazı çocuklar büyümez.

Sadece hayatta kalır.

Bu yazı; sesi duyulmayan, görülmeyen, fark edilmeyen tüm çocuklar için.

Ve belki de içindeki çocuğu hâlâ susturmak zorunda kalan herkes için…

Fatma Çelik