Buruk Bir Çocuk Bayramı

23 Nisan…

Egemenliğin ve çocukların bayramı.

Normalde en neşeli, en umut dolu günlerden biri.

Ama bugün…

İçimizde bir burukluk var.

Hatta sadece burukluk değil; acı, öfke ve derin bir sorgulama.

Kendime sormadan edemiyorum:

Biz nerede yanlış yaptık?

Nerede eksik kaldık?

Eğitime verilen değer nerede?

Öğretmene duyulan saygı ne zaman bu kadar azaldı?

Bugün bir öğretmen olarak yazıyorum bu satırları.

Ve üzülerek söylüyorum ki eğitim sistemi sadece değişmeli değil, yeniden düşünülmeli.

Biz öğretmeniz, eğitimciyiz.

Bir pazarlama unsuru değiliz.

Veliler ise müşteri değil.

Ama ne yazık ki okullara “müşteri her zaman haklıdır” anlayışı dayatılıyor.

Bu anlayış, eğitimin ruhunu zedeliyor.

Eğitim ailede başlar derdik…

Şimdi tüm yük öğretmenin omzuna bırakılmış durumda.

Evde sabredilemeyen çocuklar,

bir telefonla susturuluyor.

Ama o çocuklar okula geldiğinde,

onlara sabırla bir şey öğretmeye çalışan öğretmenler

hakarete, tehdide hatta şiddete maruz kalıyor.

Daha acısı ne biliyor musunuz?

Bu yaşananlara karşı çoğu zaman sessizlik hâkim.Ve çocuklar bunu görüyor"

Nasıl olsa bir şey olmaz” düşüncesiyle büyüyen bir nesil…Sınırları öğrenmeden, sorumluluk almadan, sonuçlarla yüzleşmeden…

Sonrası mı?

Sonrası, hepimizin içini yakan olaylar.

Bugün çocuk bayramını kutluyoruz ama

bazı çocuklar çocuk olamıyor.

Bazı öğretmenler ise sadece öğretmen kalamıyor.

Belki de artık gerçekten sormamız gereken soru şu:

Biz çocuklara nasıl bir dünya bırakıyoruz?

Çünkü mesele sadece bir gün değil…

Mesele, geleceğin kendisi.

Fatma Çelik