Gönül Evinde Yanan O Gizli Alev: Sevdaya ve Vedaya Dair

Hayat, çoğu zaman bir şiirin mısraları arasına gizlenmiş sessiz bir yolculuktur. Bazen bir varlığın sıcaklığıyla can bulur, bazen de o varlığın eksikliğiyle "inkisar" dediğimiz o derin kırgınlığın içine düşeriz. Bugün önümde duran bu mısralar, sadece bir aşkın değil, aslında insan ruhunun en saf ve en yaralı halinin bir özeti gibi.

Şiirin En Güzel Simgesi

Şair, "Varlığınla hayat verdin şu kısacık ömrüme" diyerek başlıyor söze. Aslında hepimizin hayatında, varlığıyla dünyamızı aydınlatan, ruhumuzu mest eden bir "simge" yok mudur? Kimimiz için bu bir sevgili, kimimiz için bir ideal, kimimiz içinse hiç bitmeyecekmiş gibi sevdiğimiz bir sanat dalıdır. Ruhun şiirlerde gizlice gezinmesi, aslında iç dünyamızın dışarıya sızan o zarif yansımasıdır.

Hayallerin Kanunu ve Gerçekler

Yazının ortalarına doğru o acı ama gerçek geçişle karşılaşıyoruz: "Düşlerim yarım kaldı hayatın kanununda." Hayatın en sert kanunu belki de budur; kurduğumuz onca hayalin bazen sessizce uçup gitmesi ve en sonunda insanın kendisiyle baş başa kalması. Kalabalıklar içinde, alkışlar arasında veya en yoğun sevdanın ortasında bile, o kaçınılmaz "yalnızlık" limanına uğrarız.

Dönüşü Olmayan Yollar

Şiirin finali ise tam bir "sözün bittiği yer" vurgusuyla mühürlenmiş. "Çekip gidersem bil ki dönüşüm olmaz" cümlesi, aslında bir tehdit değil, bir tükenmişliğin ilanıdır. Cihanı kalpteki o boşluğa koysak da dolmayacağını bilmek, sevdanın ne kadar yüce ama bir o kadar da ağır bir yük olduğunu hatırlatıyor bize.

Gönül evimizde yanan o gizli alevi söndürmeden, yarım kalan düşlere rağmen "yüce sevdalara baş koymak" belki de hayatın en onurlu duruşudur. Çünkü biliyoruz ki; ruhu mest eden o nağmeler olmasa, bu dünya çok daha sessiz ve katlanılmaz bir yer olurdu.

Sevgiyle ve sanatla kalın.

Fatma Ayten Özgün