Kısa Bir İstanbul, Uzun Bir İz

Melis Özdoğru

İzmir’den çıktım. Valiz küçük, zaman daha da küçüktü. Bir sergi için yalnızca bir günlüğüne İstanbul’a gelmek… Sanatın takvimi bazen insanın uyku düzeninden daha güçlü oluyor. Sabah 05.30 uçuşu vardı. Alarmı kurdum ama hiç uyumadım. Çünkü bazı yolculuklar, zihinde başlar.

Bulutların üstünde tüm şehirler birbirine benzer; ama insanın içi benzemiyor. Bir günlüğüne gidilen bir şehirde, kendi resminle karşılaşmak için yol almak… Bu, biraz da kendine misafir olmaya gitmek gibi bir şey. İzmir/İstanbul arası yolculuk uçakla neredeyse bazı düşünceler kadar kısa. Daha havada süzülmeye alışamadan pilotun sesi geldi: “İniş için alçalıyoruz.”

Abay Galeri’nin sahibi Ayşegül Abay’la daha önce bir fuarda tanışmıştık; enerjisine hayranım. Sanatçı dostlarını rahat ettirmek için bulduğu temiz, uygun ve güvenli oteli bana da o önermişti. Böyle küçük ama içten dayanışmalar insanın içini ısıtıyor. Rotayı hiç düşünmeden oraya çevirdim. Otele vardığımda tek ihtiyacım geceye güç toplamaktı. Birkaç saatlik şekerleme çok iyi geldi.

Hızlı bir hazırlık: saçlar fönlendi, kıyafet seçildi; vazgeçemediğim kırmızı rujumu da sürdüm. Tuvalde bıraktığım renk, o gün dudaklarımdaydı. Atölyedeki yalnızlıktan çıkıp görünür olmaya hazırlanmak başlı başına bir ritüel. Sergi günü, resminle aynı mekândasındır ama çoğu zaman onun misafiri gibi hissedersin.

Bu kısa İstanbul çıkarmasının sebebi, Hakan Körpi çatısı altında gerçekleşen OVOOART “Kırmızı & Beyaz” sergisiydi. Küratörlüğünü Denizhan Özer’in üstlendiği bu buluşma, farklı disiplinlerden sanatçıların bir araya geldiği; yalnızca duvarlarda değil, karşılaşmaların ince dokusunda da kendini kuran bir atmosfer yarattı.

Sergide yer alan sanatçılar arasında Akın Ekici, Anar Eyni, Aslıhan Öztürk, Ayazma, Berhiv Ekin, Berrin Emre, Bilun Marmara, Büşra Cebecioğlu, Çerkes Karadağ, Dile Talun, Enise Örün, Esra Meral, Fatma Erinsel, Fatma Guliyev, Feza Çiftçi, Funda Güre Aydın, Hülya Küpçeoğlu, İsmail Haldun Yılmaz, Manda Noorzad, Mehmet Altuntaş, Melis Özdoğru, Murat Havan, Murat Kurt, Nazan Şenel Yınanç, Nebahat Karyağdı, Nezahat Eren, Numan Arslan, Nurten Ercan Coudrains, Pınar Tarı, Saeid Esmaeily, Seda Kalkan, Suat Arıkan ve Terane Aghayeva vardı.

Mekâna girdiğimde ilk his, kendi resmimi duvarda görmekten gelen o tanıdık heyecandı. Bir işin senden kopup kendi başına durabildiğini fark ettiğin an… Sanatçı orada olsa da olmasa da, resmin kendi varlığını sürdürdüğünü görmekten aldığım o garip haz.

Tanıdık yüzler… Başka sergilerden, başka şehirlerden aşina olduğum yüzler. Tanımadık yüzler… Ama aynı dili konuştuğumuzu ilk bakışta bildiklerim. Kısa ama sıcak sohbetler, yarım bırakılmış cümleler, “yine görüşürüz”lerin o tanıdık belirsizliği… Sergi mekânı bir süreliğine yalnızca bir sergi alanı değil, kesişen hayatların durağı gibiydi.

İkramlar mükemmeldi. Sadece lezzetiyle değil, düşünülmüşlüğüyle. Bir serginin hafızası bazen duvardaki işlerden çok, o günün sıcaklığıyla kurulur. Ayakta içilen kahkahaların eşlik ettiği bir kadeh şarap, minik kanepeler, zeytinler… İki cümlelik bir tanışma… Hepsi o günün dokusuna karıştı.

Akşam olduğunda ise neredeyse yazılı olmayan bir kural devreye girdi: Sergi varsa, devamında bir ocakbaşı da vardır. Ayakta kurulan cümleler masada tamamlanır; közün ve dumanın etrafında günün telaşı çözülür. Sesler yumuşar, kadehler dolar, kadehler boşalır; mesafeler kısalır, cümleler uzar. Sergide başlayan temas, akşam masasında başka bir sıcaklığa dönüşür. O akşam da öyle oldu. Sanki sergi duvardan inip masaya oturdu.

O akşamın sıcaklığına eşlik eden herkese kalpten bir teşekkür.

Toplasan yirmi dört saatten biraz fazlaydı. Ama İstanbul, kısa ziyaretleri bile hafızaya uzun cümleler gibi yazmayı iyi biliyor.

Bir dahaki köşe yazımda görüşmek üzere. 🫶