Cahide Kuseyri Yazdı: Görmeyi Öğrendiğinde Dünya Bir Sergiye Dönüşür

Hayat, çoğumuz için yetişmeye çalıştığımız amansız bir takvim, bitirilmesi gereken işler listesi ve bitmeyen bir koşturmaca zincirinden ibaret akıp gidiyor. Sabahın erken saatlerinde yola koyulduğumuzda sokaklar yalnızca birer geçiş güzergâhı; ağaçlar gölgesine sığındığımız birer yığın, karşıdan karşıya geçerken göz göze geldiğimiz insanlar ise kalabalığın içindeki adsız silüetlerden ibaret kalıyor. Hızlı adımlarla, yere bakan gözlerle, zihnimiz ya geleceğin kaygısında ya geçmişin yükünde yürüyüp duruyoruz.

Oysa bu büyük paletin tam ortasında, farkına bile varmadan kaçırdığımız muazzam bir estetik var.

Bakmak ile Görmek Arasındaki O İnce Çizgi

Bakmak ile görmek arasında dağlar kadar fark vardır. Bakmak gözün sıradan bir biyolojik işlevidir; görmek ise ruhun penceresini ardına kadar dış dünyaya aralamasıdır. Gözümüzle bakar geçeriz de, kaçımız sabah kahvesini yudumlarken bardağa vuran o ilk gün ışığının dansını gerçekten fark ederiz? Sonbahar rüzgârıyla kaldırıma dökülen yaprakların oluşturduğu o soyut mozaiği, bir doğa yürüyüşünde patika boyunca yorulup soluklanırken sırt çantamızdan paylaştığımız bir dilim ekmeğin ve termosumuzdan yayılan o sıcak çayın çevremizdeki dostlukla nasıl canlı bir tabloya dönüştüğünü kaç kez durup seyrederiz?

Aslında sanatı hissetmek ya da bir sergi gezmek için illa ki görkemli salonlara, bilet kuyruklarına, mermer merdivenli büyük müzelere ihtiyaç yoktur. Hayatın kendisi; soluk aldığımız her anı, adım attığımız her sokak başıyla zaten yaşayan, nefes alan devasa bir müzedir. İnsan iç dünyasını zenginleştirdiğinde, doğaya ve eşyaya sevgiyle, merakla yaklaşmayı seçtiğinde dış dünyadaki o gri tonlar yerini pastel renklere, keskin köşeler ise yumuşak geçişlere bırakır. Dünya kendiliğinden değişmez; dünyayı algılayan, onu anlamlandıran bizim gözümüz değişir.

Zarafet, Direnç ve Detaylardaki Güzellik

Bir insanın, hayatın içindeki direncini, zarafetini ve detaylardaki o saklı güzelliği fark etmesi de tam olarak böyledir. Mükemmel olmayı değil, gerçek ve inatla var olmayı seçen adımlarımız gibi... Doğanın koynunda yürürken rüzgârın saçlarımızda bıraktığı o özgür hissi yaşarken de, bir sergi açılışında kıyafetimizin o asil duruşunu taşırken de aynı estetik bakışı yanımızda taşırız.

Çocuklar, bu büyük serginin en kıdemli küratörleridir aslında... Yerdeki tek bir karıncayı ya da gökyüzündeki tuhaf bir bulutu büyük bir hayranlıkla izlerken, bize hayatın asıl ritmini ve sadeliğini hatırlatırlar. Büyüdükçe unuttuğumuz o saf merak duygusunu yeniden hatırlamak, dünyayı adeta baştan keşfetmektir. Bir çiçeğin taç yaprağındaki gizli deseni ya da eski bir duvarın çatlağında inatla yeşeren minik bir otu fark etmek, içimizdeki o uyuyan çocuğu yeniden uyandırmaktır.

Adımlarımızı Yavaşlatma Zamanı

Gelin, bugün adımlarımızı biraz olsun yavaşlatalım. Gözümüzün önünde tüm cömertliğiyle duran bu devasa sergiyi fark etmek için duralım, derin bir soluk alalım. Çünkü dünya, ancak biz ona anlam katmayı, sadece bakmayı değil gerçekten görmeyi seçtiğimizde en güzel tablosunu önümüze serer.

Unutmayın; görmeyi öğrendiğiniz an, yaşadığınız bu dünya çoktan bir sergiye dönüşmüştür bile.

Cahide Kuseyri yazdı: "Görmeyi Öğrendiğinde Dünya Sergiye Dönüşür." Hayatın koşuşturmacasında gözden kaçan estetiği ve yaşamın içindeki sanatı keşfedin. 

Köşe yazarı. 

Cahide Kuseyri