İçimizdeki Sessiz Çığlık: Basın Özgürlüğü, Ayrılık ve Yaşamın İç Sentezi

Dünya Gazeteciler Günü... Takvim yapraklarında kutlama kılıfıyla geçiştirilmeye çalışılan bu özel gün, aslında gerçekte neyi kutladığımızı ya da neyi aradığımızı sorguladığımız en acı tablolardan biridir. Bugün, dünyanın dört bir yanında gazeteciler; sörf yaptığı dalgaların değil, üzerlerine çöken ağır siyasi ve ekonomik baskıların, sansürün ve oto-sansürün kıskacında görev yapmaya çalışıyor. Oysa evrensel demokrasinin temel taşı da, insan haklarının en büyük güvencesi de bağımsız ve hür bir basındır.

Baskı Altında Karartılan Gerçekler

Basın özgürlüğü, yalnızca gazetecilerin mesleki bir hakkı değil; halkın haber alma, bilgilenme ve gerçeği öğrenme hakkının en temel teminatıdır. Ancak ne yazık ki bugün, dünyanın pek çok coğrafyasında haberciler; kalemlerini susturmak isteyen odakların hedefindedir. Tehditler, hapis cezaları, ekonomik baskılar ve hedef göstermeler, gerçeğin sesini kısma çabasının en somut örnekleridir.

Demokratik bir toplumda gazetecinin görevi kimseye yaranmak ya da iktidarların ses kürsüsü olmak değildir. Gazeteci, halkın gözü, kulağı ve vicdanıdır. Kalemini bir çıkar odağına kiralayanlar değil, tuşların arkasında sadece gerçeği arayanlar gerçek gazetecilerdir. Fakat baskı rejimlerinin ve otokratik reflekslerin arttığı dünyamızda, bu kutsal mesleği icra etmek adeta bir cesaret sınavına dönüştürülmüştür.

Evrensel Gerçek: Özgür Basın, Hür Toplum

Dünyanın her yerinde, demokrasinin gelişmişlik düzeyi o ülkedeki basın özgürlüğüyle ölçülür. Gelişmiş ülkelerde basın ne kadar bağımsızsa, halkın refahı ve adalete olan inancı da o kadar yüksektir. Aksine, basının susturulduğu, gazetecilerin cezaevleriyle sindirilmeye çalışıldığı ülkelerde ise karanlık, cehalet ve yolsuzluklar en üst seviyeye tırmanır.

Unutulmamalıdır ki; basın özgürlüğünün olmadığı bir yerde ne özgür bir bireyden ne de adil bir hukuk sisteminden bahsedilebilir. Gazeteciler sustuğunda, toplumun sesi kesilir; gerçekler karanlığa gömülür.

İçimizdeki Sessiz Çığlık ve Gidenin Ardından

Hayat sadece dış dünyadaki baskılardan ibaret değil; bazen insanın kendi iç dünyasında, ruhunun derinliklerinde verdiği en büyük sınavlar, maruz kaldığı sessiz fırtınalardır. İçi çoktan yanan, arkasına bakmadan çekip giden birinin ardında bıraktığı o derin boşluk... O an tarif edemediğin, ne yapacağını bilemediğin, damarlarındaki kanın çekildiğini hissettiğin o an...

Bazen insan sessiz kaldığı zaman bu, hiçbir şey düşünmediği anlamına gelmez. O sessizliğin arasında büyük bir yaşanmışlık, kimsenin duymadığı, kimsenin hissetmediği büyük bir çığlık vardır. O çığlığı sadece sen duyarsın, sen hissedersin; çünkü sen yaşarsın. Kalbinde birine yer açıyorsan o değerlidir; sonu ne olursa olsun, seni anlasın ya da anlamasın o yer kıymetlidir.

Kalem Susturulamaz

Tüm baskılara, engellemelere, ister toplumsal ve siyasi engeller isterse kalbin derinliklerindeki o sessiz acılar olsun; dün olduğu gibi bugün de bu mesleğin ve hayatın onurunu koruyan, hakikatten vazgeçmeyen insanlar var. Çünkü tarih göstermiştir ki hiçbir baskı, hiçbir sansür mekanizması gerçeğin ve sevginin üstünü sonsuza kadar örtemez.

Dünya Gazeteciler Günü vesilesiyle bir kez daha haykırıyoruz: Gazetecilik suç değildir. Basın üzerindeki tüm baskılar derhal son bulmalı; gazeteciler hiçbir korku ve endişe duymadan, hür ve bağımsız bir şekilde haber yapabilmelidir. Çünkü özgür basın, özgür yarınların tek güvencesidir.

Ve unutulmamalıdır ki; içimizdeki o sessiz çığlığa rağmen kalem asla susturulamaz.

Ufuk Sarıgül

Haber: HaberSanat.org