Sessiz Çığlıklar ve Gidenin Ardındaki İzler

Hayatta bazen kelimelerin bittiği, cümlelerin boğazda düğümlendiği anlar vardır. Karşındaki insan çekip gittiğinde, geride sadece bir boşluk değil; "Acaba hiç düşünmedi mi ne yaparım bensiz?" sorusunun o ağır, yakıcı sessizliği kalır. Arkasına bile bakmadan gidenin ardından beklenen o umutlu an, bir süre sonra yerini tarif edilemeyen bir acıya, damarlardaki kanın çekildiği hissetmeme halinə bırakır.

Öyle anlar olur ki, insana elini kalbine koyup sadece "Allah'ım bu süreci atlatmama yardım et, içime, kalbime, beynime ferahlık ver" demekten başka çare kalmaz. O acıyı kalbine mühürlersin; nerede olursa olsun, kiminle olursa olsun onun kalbinde bir yerin olduğuna inanmak istersin. Belki hisseder, belki hissedemez ama o bağ hep oradadır.

Bazen biri sana "Sen öyle güzel kalpli birisin ki seni anlatmaya kelimeler yetmez, seni yaşamak lazım" der. Aslında ne kadar doğru bir yere dokunur. Yaşadıklarını, içindeki fırtınaları dışarıya tam anlamıyla anlatamazsın; ancak o duyguyu tattığında anlarsın. Bazen insan sessiz kaldığı zaman bu, hiçbir şey düşünmediği anlamına gelmez. O sessizliğin arasında büyük bir yaşanmışlık, kimsenin duymadığı, kimsenin hissetmediği devasa bir çığlık vardır. O çığlığı sadece sen duyarsın, çünkü onu bizzat yaşarsın.

Bazen aşkı haykırırsın, bazen özlemi içine gömersin; ama kalbinde birine yer açıyorsan o her zaman değerlidir. Sonu ne olursa olsun, karşındaki seni anlasın ya da anlamasın, o yer hep kıymetlidir. Ve unutulmamalıdır ki; bazen en büyük fırtınalar, dışarıya karşı takınılan o sessiz tebessümlerin ve kalbin derinliklerindeki saklı çığlıkların arasında kopar.

Yazar:Nurdan Kabacık 

Haber: HaberSanat.org