Motosiklet sürmek benim için bir yerden bir yere gitmek değil; zihni susturmak, kalbi dinlemek ve özgürlüğü iliklerime kadar hissetmek demek. Yılların verdiği tecrübeyle şunu söyleyebilirim: İki teker üzerinde insan, kendine daha yakındır.

Kontak çevrildiği an başka bir dünyaya geçiyorum. Bunu yıllardır yaşıyorum ama hâlâ ilk günkü gibi hissediyorum. Motorun homurtusu yükselirken şehir arkamda kalıyor. Trafik, gürültü, yetişmesi gereken işler… Hepsi aynalarda küçülüyor. Önümde yalnızca yol var.

Motosiklet sürüşü, dışarıdan bakıldığında hız ve adrenalin gibi görünür. Oysa işin özü çok daha derin. İki teker üzerinde denge kurarken aslında zihninizle de denge kurarsınız. Dikkatiniz dağılırsa hata yaparsınız. Bu yüzden düşünceler dağılmaz; tam tersine sadeleşir. Gereksiz olan her şey yol kenarında kalır.

Dağ yollarında virajlara girerken zaman yavaşlar. Gazı ne kadar açacağınızı, frenle ne kadar yük aktaracağınızı, bakışınızı nereye sabitleyeceğinizi bilirsiniz. Tecrübe burada devreye girer. Motosiklet sürmek cesaret işi değildir; bilinç işidir. Kontrolsüz hız değil, doğru hızdır önemli olan. Virajı hissetmek, asfaltın tutuşunu okumak, rüzgârın yönünü anlamak… Bunlar zamanla öğrenilir.

Orman içindeki serin bir yolda ilerlerken motorun sesi kalp atışımla aynı ritme girer. O an şehirden kopmuşumdur ama kendime yaklaşmışımdır. Gazı açtığımda rüzgâr göğsüme çarpar. Kaskın içindeki sessizlikte sadece nefesimi duyarım. İşte o an zihnim boşalır. Ne geçmiş vardır ne gelecek. Sadece bulunduğum an.

Grup sürüşlerinin yeri ise ayrıdır. Aynı yola bakmak, aynı virajı hissetmek, aynı manzarada durup kaskı çıkardığımızda birbirimize sadece gülümsemek… Kelimelere gerek kalmaz. Aramızdaki bağ, konuşarak değil birlikte sürerek kurulur. Grup disiplini, mesafe kontrolü, birbirine güven… Bunlar da motosiklet kültürünün parçasıdır.

Yıllar içinde şunu öğrendim: Motosiklet insanı eğitir. Sabretmeyi öğretir. Hava şartlarını ciddiye almayı öğretir. Koruyucu ekipmanın önemini hatırlatır. Kaskın, montun, eldivenin bir aksesuar değil, hayatın kendisi olduğunu bilirsiniz. Çünkü iki teker üzerinde hata payı düşüktür. Bu bilinç sizi hem yolda hem hayatta daha dikkatli yapar.

Motosikletle yola çıktığımda sadece kilometre yapmıyorum; içimdeki yükleri de geride bırakıyorum. Rüzgâr bana hep aynı şeyi hatırlatıyor: Özgürlük sorumsuzluk değildir. Özgürlük, kontrolü elinde tutarak akışta kalabilmektir.

Bugün hâlâ her sürüşte aynı heyecanı duyuyorum. Çünkü motosiklet benim için bir makine değil; bir yol arkadaşı. Bana odaklanmayı, anı yaşamayı ve sadeleşmeyi öğreten bir öğretmen.

Belki herkes motosiklet sürmez. Ama herkes bir gün kendini susturup sadece yola bakmayı denemeli. Ben o anı iki teker üzerinde buldum.

Sevgi ve saygılarımla,

Erhan Meriç