Gün Batarken Gölge Konuşur; Yaşamdan Bir An

Gün Batarken Gölge Konuşur.

Gün batarken, ışık yavaşça geri çekildi.

Dağın zirvesinde, denizin kıyısında; konuşan kimse kalmadı.

Geriye yalnızca gölge düştü.

Gölge, insanın sakladığı taraf değildir aslında;

güneş çekildiğinde ortaya çıkan hakikattir.

Ne fazlası vardır ne eksiği. Olduğu gibidir.

O an anladım ki bazı gün batımları manzara için değil,

insanın kendine yaklaşması içindir.

Sessizlik öğretir, karanlık sadeleştirir,

gölge ise hatırlatır:

Işık gittiğinde de ayakta kalabilmek.